خوب جستم! و همه این ها میسر نمی شد مگر به معجزه پیامبری والا اگر به عقل یک اونسی ما بود که واویلا...

اینو گفتم که بگم «انسان قدرشناسی» هستم... حداقل دومی رو که هستم... دمت گرم ای خدا...

حقیقت مسخره اینه که نمودار زندگی همه سینوسیه ولی مال من سطح شیب دار!!

آه ای بابای پریسا! اگه من ابراهیم باشم به جونه خودم تو نوحی!!

مسخرست! اینجا همون جاییه که می گن حالا بگو و من یادم می ره چی می خواستم بگم! اصلاْ موضوع چی بود!؟ من چرا اینقدر ناراحت بودم!؟ چی می خواستم بگم!؟ اگه بگم چی رو از دست می دم؟! اگه بگم تو دلخور می شی!؟ اگه دلخور بشی چیکار ممکنه بکنی؟! اگه دلخور بشی و به روت نیاری و تلافی کنی من چیکار کنم!؟ اگه یه چیز وحشتناک بگی چی؟! اگه سکوت کنی چی؟! پس اینهمه کولی بازی برای چی بود!؟ پس من کی می خوام به شخصیت خودم اهمیت بدم؟! کی می خوام اینهمه تردید و محافظه کاری رو کنار بزارم؟! اگه تو هم به دل نگرانی هام اضافه بشی چی؟! اگه نباشی؟! اینهمه سوالو کی می خواد جواب بده!؟ این کلافو کی می خواد از هم باز کنه!؟ اصلاْ ولش کن! بیا یه چیزی بخوریم و به هم لبخند بزنیم...

وقتی ساده می شوم٬ و تو باور می کنی٬ وقتی فقط به من فکر می کنی٬ و من باور می کنم٬ وقتی نقش هایمان را باور می کنیم٬ از خودم می پرسم آیا هیچوقت بدون دوست داشتنت زندگی کرده ام!؟ 

مغزم Access denied می ده!

زندگی را فرصتی آنقدر نیست که در آیینه به قدمت خویش بنگرد یا از لبخند و اشک یکی را سنجیده گزین کند.

اینو یکی می گفت که سر سه راهی وایساده بود.

من از تضاد لذت می برم و با کنتراست زنده می شوم. از این تضاد که من چه می گویم و تو چه فکر می کنی و تو چه می گویی و من به چه فکر می کنم حال می کنم. تنها هماهنگی این است که اگر دو خط موازی بودیم هیچ وقت به هم نمی رسیدیم و حالا که مدام همدیگر را قطع می کنیم هم هیچ وقت به هم نمی رسیم. و من از این تضاد هم لذت می برم.

در زمانه ای که خیلی چیزها را می شود دید و باور نکرد و خیلی چیزها را ندید و باور کرد، من، هر چه بگویی باور می کنم. باور کن!

همه درد من این است که می شود گفت:«بدون تو می میرم» اما نمی شود بدون تو مرد.

یه بازیه جدید شروع کردم آخ جون، اسمش اینه «چه فکری کنیم که فکر نکنیم» خیلی حال می ده خصوصا در اوقات فراغت.

وقتی آدم افکارش مزخرفه بهتره تعطیل کنه!